Op 1 december 1993 mocht pastoors Muskens van de St.-Lambertusparochie in Haaren het pauselijke ereteken “Pro Ecclesia et Pontifice” opspelden bij zijn kosters Kees Verstijnen en Tinus Dominicus. Heel trouw hadden zij vanaf ongeveer 1980 bij toerbeurt hun taken vervuld bij de weekend- en bijzondere vieringen.
Ook in hun vrije tijd trokken ze veel samen op: met hun vrouwen hebben ze jarenlang gekaart: rikken. Op 7 december 2003 stierf Kees, drie maanden na zijn vrouw Rika van Tuyl. Op 31 augustus 2008 stierf Tinus, ruim één maand na zijn vrouw Helena Pijnenburg.
Bij gelegenheid van het afscheid van Tinus schreef ‘PvE’ een gedachtenis in het Haarens Klokje: weet je wat een koster doet? Ja zeker, kaarsen aansteken, boekjes klaarleggen. Maar nog veel meer: b.v. liturgische kleding klaarleggen in de goede kleur en weer netjes opbergen; kelken en cibories klaarzetten en zorgen voor voldoende hosties en miswijn. Ze zorgen ook dat de collectegelden veilig worden beheerd en weggebracht naar de bank. In het koude jaargetijde moest de koster op tijd aanwezig zijn om de kerkdeuren te openen, maar vooral om de verwarming aan te zetten.
De klok op tijd luiden; communie uitreiken en zo nodig misdienaar zijn, het hoorde allemaal tot hun taak, evenals de geluidsweergave en ook opname. En wie was er steeds als het laatste weg? De koster, want ook de deuren sluiten was zijn werk.
De kleden opzij van het hoofdaltaar werden aangepast aan de soort van viering: wit bij feest en zwart bij rouw. Een enkele keer was de wisseling een paar keer in één week. Natuurlijk hebben ze ook uitzonderlijke klusjes om handen gehad zoals de kerststal zetten en opruimen, speciale versiering bij b.v Eerste Communie en Vormsel.
De lampen vervangen, en hoe hoog hangen die?, dat was het werk van Tinus, want Kees had hoogtevrees. Ook hebben ze samen de duiven geschoten die in de kerk terecht waren gekomen. Tinus en zijn vrouw zijn ook nog heel lang ‘sleutelbewaarders’ geweest tot het niet meer kon. Hun pauselijke waardering was een terechte beloning.
