Eigenlijk was de 84-jarige Maria Hendriks op 31 december 1976 helemaal niet van plan nóg eens naar de kerk in Wanroij te gaan. Het was glad en ze was ’s morgens ook al geweest. Maar toen de pastoor haar met de auto kwam ophalen, kon ze niet weigeren. En dat was achteraf maar goed ook
Het was namelijk allemaal een list: Maria kreeg die avond een pauselijke onderscheiding uitgereikt, “Pro Ecclesia et Pontifice”. Die onderscheiding was een dankbetuiging voor veertig jaar inzet voor de parochie St. Cornelius.
Het was vooral in de begintijd hard werken, vertelde zij aan De Maaskanter in 1977. “Er was geen stofzuiger en alle banken moest je oplichten”. Ze had eigenlijk nooit bewust gekozen voor het kosterschap, maar was er min of meer bij toeval ingerold. Ze deed gewoon de huishouding op de pastorie.
Maar toen in 1936 de koster van de Corneliuskerk plotseling wegging, vroeg de pastoor aan haar of ze zijn taken er voorlopig bij wilde doen. Dat “voorlopig” werd uiteindelijk 25 jaar.
En nog jaren daarna bleef ze als hulpkosteres actief. “Dat betekende vroeger een aantal keren per dag alle trappen van de toren op om de klokken te luiden. Nu drukken ze op de knop.”
