Terug naar overzichtOverzicht
De B-24 van Capt Hunter raakt de grond.

Een Liberator crasht bij ‘t Winkel

Rien Wols

27 september 2012

Op 18 september 1944 kwam om 16.34 uur bij buurtschap ’t Winkel een B-24J Liberator van 491BG/854BS naar beneden. De piloot van dit toestel was Capt J.K. Hunter. Het vliegtuig was opgestegen van de basis Metfield in Suffolk voor een bevoorradingsmissie naar Eindhoven ten behoeve van de 101st Airborne Division in het kader van Operatie Market Garden.

De B-24 van Capt Hunter raakt de grond.

Onderweg werd het vliegtuig met registratienummer 44-40210 zwaar door Flak getroffen in de rechtervleugel en de piloot besloot een buiklanding te maken op een akker. Op een hoogte van nog maar 50 feet (15 meter) verloor het vliegtuig motor nr. 3, waardoor de rechtervleugel zo laag zakte dat de tip de grond raakte.

Capt. Hunter slaagde er nog wel in om het toestel weer op te trekken, maar kon niet meer voorkomen dat het even verderop tegen enkele bomen en gebouwen aanvloog. Negen bemanningsleden kwamen om in het wrak: piloot Capt James K. Hunter; co-piloot Capt Anthony B. Mitchell; navigator 1st Lt Harry B. Parker; bommenrichter 1st Lt John R. Granat; neusschutter 1st Lt William H. Byrne; boordwerktuigkundige en topschutter T/Sgt Cecil E. Hutson; radiotelegrafist T/Sgt Barto J. Montalbano; rechterzijschutter S/Sgt James L. Evers en “dropmaster” P.F.C. George E. Parrish. Alle vliegtuigen van deze missie hadden zo’n dropmaster aan boord die moest toezien op het droppen van de bevoorrading. Zodoende maakte Parrish dus dit keer deel uit van de bemanning. De linkerzijdeschutter S/Sgt Frank DiPalma bracht het er als enige bemanningslid levend vanaf. Terwijl hij probeerde uit de buurt van het wrak te komen, werd hij gevonden door enkele Franciscanen van Huize Assisi. Daar behandelden pater Vinkenburg en drie doktoren zijn ernstige brandwonden. Ze hielden hem in Assisi verborgen voor de Duitsers, totdat Britse troepen Udenhout kwamen bevrijden. Die doktoren waren Dr. J.B.M. Veraart, Dr. G.A.H.M. Wessels en Dr. J.H.C.M. de Volk. Hunter, Mitchell, Parker, Granat, Byrne en Hutson liggen begraven op de Amerikaanse erebegraafplaats in Margraten. Montalbano, Evers en Parrish zijn na de oorlog gerepatrieerd naar de USA en daar door hun respectievelijke families begraven. Heel veel van deze informatie én de bijzonder foto van de B-24 op het moment dat zijn vleugeltip de grond van een Udenhoutse akker raakt, zijn ons vriendelijk ter beschikking gesteld door de Aircrew Remembrance Society

Wie was die fietser?

Dit verhaal heeft nog een bijzonder vervolg gekregen. Nadat de leidende B-24 Liberator van Capt. Hunter was neergeschoten, daalde de rest van zijn formatie naar een lage vlieghoogte om de Flak verder te ontwijken. Tot die formatie behoorde ook de Liberator van Lt. Haynes M. Baumgardner, die die dag zijn 25ste missie vloog.

Baumgardner hield een persoonlijk dagboek bij en over deze terugtocht schreef hij onder meer: ”ik vloog soms onder dijkhoogte, klom net genoeg om niets te raken en dan direct weer naar beneden. Ik zal nooit de fietser vergeten die voor ons de dijk overstak, ons op het laatste moment zag, en zich op de grond moest werpen.” Hij heeft zich ook lang afgevraagd wie die fietser toch geweest was. “Hij moet de wind van de propellers hebben gevoeld.”

Zijn neef, Robert Baumgardner uit Austin, Texas, heeft de zoektocht naar deze Brabantse fietser daadkrachtig opgepakt, en met resultaat. Dankzij een artikel in BN/De Stem van 13 mei 2019 kwam Baumgardner terecht bij de dochter van de fietser (Adriana van Leent, inmiddels 97), die het verhaal van haar vader onmiddellijk herkende. Het ging om de toen 52-jarige Gerardus (Geert) Krijnen, die die middag terugkwam van een ziekenhuisbezoek aan zijn zoon in Breda.

Hij fietste over de Hazeldonkse Zandweg tussen Breda en Zevenbergen naar huis, in de buurt van de brug over de Mark bij Zwartenberg. Daar hoorde hij het onverwachte gedreun van vliegtuigmotoren en zag ineens van rechts een viermotorige B-24 met een sneldheid van meer dan 300 kilometer per uur op zich afkomen. Hij sprong van zijn fiets en liet zich plat in de berm vallen, terwijl het toestel vlak over hem heen raasde. Eenmaal weer thuis aan de Koekoeksedijk in Zevenbergen, was hij volgens Adriana enorm geschrokken en overstuur. Hij bleef maar roepen dat hij er bijna was geweest! Geert Krijnen overleed echter pas op 26 maart 1977, 84 jaar oud.

Bekijk hier de brochure van Robert Baumgardner waarmee hij zijn zoektocht in gang zette. Of bekijk de documentaire The Man on the Bike on the Dike (Engelstalig), die Robert over de gebeurtenis en zijn zoektocht maakte.

Reacties

Reacties laden…

Aanbevelingen van Rien Wols

VerhaalEen geheimzinnige Armstrong Whitley bij BehelpOver de vliegtuigen die in Asten zijn neergestort is veel geschreven in een boek dat Heemkundekring De Vonder in 1989 heeft uitgegeven. Het gaat om 'Gevels zonder vlag : Asten-Heusden-Ommel-1940-1945' door Toon Hoefnagels en Toine Maas. Helaas kloppen de gegevens die in dit boek staan opgenomen op p. 227-242 niet altijd. Dat is ook geen schande. Inmiddels is het boek al weer bijna 25 jaar oud en nieuwe informatie komt nog steeds beschikbaar.VerhaalChaos in september 1944Op 21, 22 en 23 september 1944, Operatie Market Garden was in volle gang, zijn er in Uden een flink aantal transport- en bevoorradingsvliegtuigen van de geallieerden neergestort.VerhaalP-47 Thunderbolt crasht bij AalstvoortOp 30 juli 1943 maakte Lt. Col. Melvin F. McNickle rond 10.30 uur een crashlanding in Herpen met zijn P-47C Thunderbolt (registratienummer 42-7961, 'call sign' WZ-M) van 78FG/HQ. De piloot overleefde de crash, werd gered door Herpenaren.VerhaalNeergestorte vliegtuigen in Udenhout 1940-1945Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er boven Nederland zo’n 6.000 militaire vliegtuigen neergestort. Ruim 1.000 daarvan zijn er in Noord-Brabant terecht gekomen. Dan gaat het zowel om geallieerde (Britse, Amerikaanse en Canadese vliegtuigen met bemanningen die uit nog veel meer nationaliteiten bestonden) als Duitse vliegtuigen.VerhaalOorlogsbuitDe slag om Arnhem. Ik zie die vliegtuigen met zweefvliegers erachter nog heel laag over komen, de piloten zag je zitten. Maar we hadden eerst een kwartier met zijn allen in de kelder gezeten voor we wisten wat er gaande was. Het geluid was als van een zwerm bijen, maar dan vele malen harder.