Over de vraag of je misdienaar zou worden, hoefde je vroeger niet na te denken. Je wérd het gewoon. Dat was net zo’n zekerheid als het jaarlijkse uitstapje van de misdienaars. Als je van de lagere school afging, werd je misdienaar. Tot aan je trouwen, dan hield die verplichting weer op.
Maar voor het dienen van de mis in de kerk kreeg je ook iets terug: een jaarlijks uitstapje. Naar de Betuwe of naar de Grebbenberg of naar een ander "exotisch oord". Want een dergelijk reisje was behoorlijk bijzonder.
"Als je al een dagje wegging, dan was dat op de fiets. En dan moest je er altijd rekening mee houden dat je dat zelfde eind weer terug moest", vertelt Chris Somers.
De eerste herinneringen die naar bovenkomen bij de foto van het misdienaarsuitstapje, zijn echter niet de nieuw bezochte plaatsen maar de gezelligheid. "Je was met een hoop jongelui op stap. En met de pastoor erbij natuurlijk", gaat Corry Witlox verder.
Herinneringen aan pastoor Bakx zijn onvermijdelijk. "Een keer was het uitstapje op een vastendag. En de pastoor at inderdaad niets. "Op ‘n goei pan met eier en spek kan ik een heel dag verder", zei hij. Het was overigens wel bijzonder als Bakx niets at.
Een ander jaar gingen we ook weg met de bus. Eenmaal aangekomen trok iedereen erop uit. Behalve de pastoor. Die kocht een kilo kersen en bleef vervolgens tegen de bus aan staan hangen. Als er iemand van ons voorbijkwam en vroeg of het smaakt, zei hij alleen: "Verrekes." Om vervolgens weer door te eten en de pitten uit te spugen. Pastoor Bakx heeft van al die uitjes waarschijnlijk niet veel meer gezien dan de bus zelf", concludeert Corry.
Was jij ook misdienaar? Was het jaarlijkse uitstapje bij jou ook een vast onderdeel? Wat zijn jouw herinneringen hieraan?
