Eind december 1941 besluit de gemeente om een houten woonhuisje met café-inrichting bij Bad- en Zweminrichting ‘Kienehoef’ te kopen van Josephus (Sjef) de Leijer, hoofdagent van de Zuid-Hollandse Bierbrouwerij. Zo’n vier jaar daarvoor had Sjef met toestemming van de gemeente dit huisje gebouwd.
Het huisje wordt vervolgens door de badmeester gebruikt als woning en café. Op 18 mei 1937 besluit de gemeente om de heer Johannes Stokx met ingang van 1 juni a.s. aan te stellen als tijdelijk badmeester, onder voorwaarde dat zijn vrouw de damesafdeling als tijdelijke badvrouw zal bedienen.
Badmeester Hendrik van Zelst heeft het houten gebouw, dat inmiddels door de gemeente in 1942 is aangekocht, als woning en café in gebruik. Wanneer Van Zelst is overleden, vraagt zijn vrouw Josina van Kasteren toestemming om voortzetting van het café. Later volgen er meer pachters en bewoners o.a. in 1942 de badmeester Theodorus van Daalen, in 1948 badmeester Wilhelmus Savelkouls en in 1950 de heer Jacob Schlösser, pachter van café Kienehoef annex dansgelegenheid.
Rond die dansgelegenheid ontstaan er problemen. De burgemeester laat weten dat er rond de dansuren extra politiebewaking zal zijn, bij het ontstaan van mistoestanden volgt sluiting. Een onderzoek heeft hem geleerd dat de jeugd van Sint-Oedenrode hoe langer hoe meer op vrije dagen haar afleiding in de stad zoekt, terwijl het gebruik van jenever door jongens en meisjes gewoon schijnt te worden. De oorzaken hiervan vind hij, dat de jeugd slechts afleiding vindt in dit soort amusement door gebrek aan sport. Daar moet verandering in komen en zijn advies is dan ook om de jeugd een sport- en amusementscentrum aan te bieden, waar stevig controle mogelijk is.
Ook Pastoor Schoofs maakt zich erg veel zorgen. In een brief aan de gemeente schrijft hij o.a. dat bij hem en vele anderen de dansgelegenheid grote afkeuring oproept. Op hem wordt van diverse zijden drang uitgeoefend om zijn invloed aan te wenden om alsnog dit experiment af te gelasten. Hij zal er morgen vanaf de kansel zijn afkeuring over te kennen geven. Ook de pastoors en de deken zullen hun misnoegen kenbaar maken en hun parochianen trachten weg te houden van deze dansgelegenheid. Voor de zekerheid zal hij eerst nog op audiëntie bij de bisschop gaan om advies vragen.
In de winter wordt ook in oorlogstijd geschaatst door de bevolking en de plaatselijke ijsvereniging. Op een verzoek van de Rooise IJsclub in 1941 om in de gelegenheid te worden gesteld een schoonrijdster te laten komen, wordt door de gemeente medegedeeld dat hiertegen geen bezwaren bestaan.
Foto’s: Jo van der Kaaij. Bron: archief gemeentebestuur Sint-Oedenrode 1811-1933, BHIC, toeg.nr. 7634.
