In 1868 verloor de stad Breda zijn status als vestingstad. Dat was niet tot verdriet van het stadsbestuur. Integendeel, de stad zag het als een kans om uit een knellend keurslijf te treden.
Vijf jaar daarvoor was feestelijk de treinverbinding met Tilburg geopend (de verbinding met Etten en Roosendaal bestond toen al), en men wilde maar al te graag een mooie aansluiting tussen het station en de binnenstad realiseren. Tussen 1870 en 1880 begon men met het slechten van de wallen en het graven van de stadssingelring.
Als eerste werd op het terrein van de vroegere vestingwerken de Stationsbuurt gebouwd: Academiesingel, Willemstraat, Sophiastraat en Mauritsstraat. Dat was omstreeks 1873. In feite zocht Breda een zelfde soort oplossing als ’s-Hertogenbosch voor zijn stadsuitbreiding.
De ring van singels moest een plantsoenachtige uitstraling krijgen, met brede boulevards van dertig meter breed en een middenplantsoen met bomen. Daarlangs kwamen grote burgerwoonhuizen. De Willemstraat, genoemd naar regerend vorst koning Willem III, werd de eerste boulevard met in het midden een plantsoen met dubbele rij bomen. Onderdeel van de straat was de Willemsbrug, die de stationsbuurt verbond met het stadscentrum.
In de blauwgeschilderde, stalen leuningen bevinden zich goudkleurige monogrammen “W III”. De brug kent dubbele rijstroken en brede trottoirs. Als men vanuit het station de brug oversteekt, loopt men recht het park Valkenberg in. Men passeert dan als eerste het Nassaumonument, ontworpen door P.J.H. Cuijpers en geplaatst ter herinnering aan de 500-jarige band tussen Breda en het huis van Oranje-Nassau. Koningin Wilhelmina onthulde het beeld op 3 juli 1905.
In 1932 werd de brug voor het verkeer afgesloten, waarna in 1940 een totale renovatie volgde. In 1982-1984 is het brugdek geheel vernieuwd. Het park Valkenberg is door de gemeente in 1995 grondig opgeknapt.
Bekijk ook
