Op 1 februari 2018 is het 65 jaar geleden dat een verschrikkelijk watersnood een deel van Nederland trof. Ik was toen zelf een jochie van 12 en het maakte een diepe indruk op me. Ik schreef er onderstaand verslag over, geïllustreerd met een foto van de haven van Heusden en artikelen uit het ‘Heusdens Nieuwsblad’ van die dagen.
In de nacht van de eerste zondag van februari in het jaar 1953had het woeste water ons land besprongenen veel mensen overvallen in hun slaap.De storm vernielde dijken, dorpenen huizen en beroofde de bewoners van hun leven, huis en haard.
Op die vroege zondagmorgen stond ik bij de ingang van de havenen keek naar het woeste water dat steeds hoger kwam.Het gevaar was toen zeker aanwezig dat hetwassende water ook bezit van Heusden nam.
Heusden, Haven, 1963. Fotograaf J. de Bont. Bron: Streekarchief Langstraat, Heusden, Altena, fotonr. WAA86054.
Ondanks dat het mogelijk was dat ons stadje zou worden overstroomd,vertrokken er toch jonge koene helpers naar derampplaats waarover zij in de berichten hadden gehoord.
Jan de Vroome en de mannen Gijswijt en v.d. Polverlieten met een sterke motorkruiser de veilige beschutting van de havenen stoomden, door de woeste Maas, naar de plaats waar zij konden helpen op.
Ik zie nu nog duidelijk hoe hun boot werd aangevallen door het kolkende water van de rivier.Hun boot verdween soms voor driekwart onder water endie aanblik maakte mij als kleine jongen best angstig en gaf mij zeker geen plezier.
Ik denk, nee ik weet het bijna zeker, dat hun reiseen groot gevecht met de elementen is geweest.De hulp die zij met hun boot in het rampgebied verrichtten was grootsen ik weet zeker dat iedereen dit met mij eens is als hij of zij dit eenvoudige rijmpje leest.
De wallen en de vestingmuren die vele vele jaren geen praktisch nut meer hadden gehadbeschermden ons toen tegen de vijandelijke kracht van ‘t water in die barre februarinacht.
Het prentje hierboven geeft een beeld van een vredige havenen was voor iedereen een gewaardeerde vriend.Toch vind ik hem bij dit versje passen daar ik het haventjemaar één keer in mijn leven als een grimmige vijand heb gezien.
Toen in de rampnacht het gevaar voor Heusden was geweken en de slachtoffers over heel Nederland werden geëvacueerd, liet de Heusdense bevolking zich niet onbetuigd. Veel gezinnen uit Dussen en Hank werden bij gastvrije families in Heusden ondergebracht. Het gedichtje hiernaast getuigt van hun dankbaarheid daarvoor.
