Dit versje leerde mijn moeder op 6-jarige leeftijd, toen ze nog op de kleuterschool zat.
Zou ik niet mijn moeder eren, ach wat doet zij niet voor mij.
Wat mijn nut is mag ik leren, ben ik vrolijk, zij is blij.
Ben ik ziek, ik hoor haar klagen en wanneer zij bij mij zit,
met haar hoofd omhoog geslagen, dan geloof ik dat zij bidt.
Ja, dan bidt zij dat ik spoedig mag bevrijd zijn van mijn smart.
Wordt ik beter, hoe blijmoedig en hoe dankbaar is haar hart.
Ik zal altijd haar beminnen, altijd doen wat haar behaagt.
Nimmer zal ik iets beginnen, waar mijn moeder over klaagt.
Ik zal haar naam met eerbied noemen, als zij neerdaalt in het graf.
En Gods goedheid altijd roemen, die mij zulk een moeder gaf.
Goede God, ach laat haar leven, tot mijn voorbeeld, tot mijn vreugd.
Welk een droefheid zal het mij geven, haar te missen in mijn jeugd.