Hoe mode kan veranderen, werd wel duidelijk tijdens de presentatie van het boek over de poffer. Gerard Rooijakkers presenteerde 12 juni 2010 in het Provinciehuis te ’s-Hertogenbosch dit boek over de 'Brabantse Klederdracht of de Vrouwentooi in Brabant'.
Na een geleverde bijdrage aan het boek ontving ik een uitnodiging met de vraag in historische kleding te verschijnen, vergezeld van een introducé. Ik nodigde hierbij Diny uit, werkzaam als coupeuse bij Eindhoven Museum, gestoken in haar eigen ‘IJzertijdkleding.’ Zij kleedde mij in de kleding van vakman in de Middeleeuwen. Jo Geurts uit Uden, een vroegere buurtgenote, was ook aanwezig, getooid met de Udense poffer. Na afloop maakte ik een foto van de twee dames, een verschil in mode: van tweeduizend jaar.
Diny Leijssen beschreef haar kleding. “Mijn kleding was gebaseerd op de IJzertijd , zo’n 750 tot 50 voor Chr. Op het hoofd een gesprangd haarnet, met een halsketting van barnsteen. De rok uit vroege IJzertijd was effen, in de late IJzertijd ook geruit. Verder een linnen blouse, de weefband is een kaartweefsel en het tasje is gemaakt van leer. De armbanden zijn van hoorn en aan de voeten in naaldgebonden sokken gestoken in Romeinse sandalen.”
Jo Geurts omschrijft haar kleding. “Op mijn hoofd de eigen - nagemaakte - Udense Poffer. Verder kleding van mijn moeder. Onder mijn mantel droeg ik een jurk; deze is met een ingezet kanten stukje, rondom versierd met kraaltjes en palletjes. Aan de mouwen is een versiering aangebracht met zwarte kraaltjes (gitjes) en palletjes. Ook de mantel, halsketting en broche, sjaal en tasje zijn door moeder gedragen. Het nadeel van de poffer was dat deze moeilijk gedragen kon worden op de fiets.”