In een Sint-Michaëls Almanak van 1947 kwam ik deze twee foto's tegen van de Udense Paters SVD, ook bekend als de Missionarissen van Steyl. Ze zijn gemaakt in Veghel gemaakt in 1941. In november 1941 werd het missiehuis Sint-Willebrord in Uden gevorderd door Duitse soldaten waardoor de paters en hun studenten het pand moesten verlaten.
De studenten vonden een nieuw onderdak in Veghel, alwaar een voormalige fabrieksruimte achter de Hoofdstraat ter beschikking werd gesteld. Enkele kolonnes met karren reden vervolgens tussen Uden en Veghel op en neer om de paters en goederen naar het fabriekspand De Blauwe Kei te brengen. Deze voormalige draadtrekkerij van de firma Klomp-Buetters was het nieuwe onderkomen maar miste alle vormen van comfort.
De almanak beschrijft het relaas van de studenten: "Hun nieuwe verblijf, een oude fabriek 'De blauwe kei' genoemd, wat uiterst primitief en miste het meest elementaire comfort. Vooral het ontbreken van verwarming werd in de felle en langdurige winter van 1941-42 zwaar gevoeld; men doopt het huis om: 'de blauwe kei' werd 'de blije kou'. Dat had nochtans een voordeel: we werden er voor de rest van de oorlog met rust gelaten. Reeds spoedig werd mede door het hartelijk meeleven van Veghel's bevolking de toestand in menig opzicht verbeterd."
Na het verblijf te Veghel, vertrokken de bewoners na de bevrijding in 1944. Niet meer naar Sint-Willebrord in Uden, want dat was door de Duitsers totaal verwoest, maar naar het nieuwe missiehuis te Steyl.