Tintelende winterkou

Er lagen dit jaar in de herfst veel eikels in het bos en volgens een bekende volkswijsheid zou dat wijzen op een strenge winter. Mogen we deze winter onze schaatsen weer uit het vet halen en ons dik inpakken tegen de ijzige kou? Hoe fijn zou het dan zijn om weer rondjes (of tochten) te maken op het zo vertrouwde natuurijs.

Schaatsen werd er bij ons thuis met de paplepel in gegoten. Als kleuter schaatste ik dan achter ’n stoel, samen met mijn zusje en broertje, vriendjes en vriendinnetjes. En hoewel ik geen natuurtalent was, ging het toch al vrij snel best aardig. Ik kreeg van ons mam houten schaatsen met veters die je onder je schoenen moest vastbinden. Om de haverklap lieten die ellendige dingen los en maakte ik een flinke smak op het ijs. Mijn dikke, stugge kleding zorgde ervoor dat het ’n hele kunst was om weer overeind te komen. Zo goed als het ging, probeerde ik met mijn halfbevroren vingers de schaatsen weer onder te binden. Het was een kwestie van vallen en opstaan. En brrrr, wat was het koud. “Als je maar goed rondjes blijft rijden, dan blijf je warm”, zei moeder dan. Maar op z’n tijd koek en zopie deed gelukkig wonderen.

Later kreeg ik noren, waarmee ik flink wat afstanden heb geschaatst. Ze hangen nu als herinnering op ‘n verloren plekje op zolder. Zou het er deze winter weer van komen? Het is maar de vraag, maar met die houten schaatsjes op de bevroren plas is de liefde voor natuurijs wel begonnen en die is nooit meer weggegaan.