Tot over zijn oren verliefd is de 20-jarige postbode Antonius Hermans uit Breda in 1916. Hij probeert het meisje van zijn dromen te imponeren door brieven, gericht aan de Kwatta-fabriek, achter over te drukken, om zo sneller Kwatta-soldaatjes te sparen. Maar zij is niet onder indruk, de rechtbank wel. Zes maanden voorwaardelijk, met drie jaar proeftijd.
Luste gij un kwatta? De naam Kwatta staat bij de oudere generaties synoniem voor chocolade. De chocola is immens populair aan het begin van de vorige eeuw. Aanvankelijk is het leger de voornaamste afnemer wat ertoe leidt dat er een soldaatje op de wikkel komt te staan. Het Kwatta soldaatje werd het handelsmerk van de fabriek, en er werd een slimme spaaractie bedacht. Je kon voor de soldaatjes sparen, door de soldaatjes van de verpakking te knippen. Die stuurde je op naar de Kwatta-fabriek.
Zo’n envelop, vol met wikkels, dat voelt anders aan dan een envelop waar enkel een brief in zit. Voor de jonge Hermans is het niet zo heel moeilijk deze enveloppen eruit te vissen. De moeilijkheid is meer dat de fabriek niet in de bezorgronde ligt van deze hulpbesteller der Posterijen te Breda. Maar als ze per vergissing tussen zijn lichting vallen, aarzelt hij niet en geeft ze aan Maria van der Linden. Geen makkelijk meisje, deze Maria, want in plaats van dank je wel zegt ze dat dat er te weinig zijn.
Maar dan is de verliefde postbode al tegen de lamp gelopen en stelt de rechtbank dat hij een misdrijf heeft gepleegd uit hoofde van zijn persoonlijke dienstbetrekking door deze post zich wederrechtelijk toe te eigenen. De zes maanden hoeft hij niet te zitten, als hij zich maar gedraagt binnen drie jaar proeftijd. Waarbij proeftijd een heel andere lading krijgt dan dat je in eerste instantie denkt als het over Kwatta gaat.
Met veel dank aan Nel van Doorn voor deze tip!
Bron: ‘Register 23-563, Rolnummer 6017 vanaf scan 85, klik hier.
