In 1955 bestond het Pensionaat O.L.V. van Lourdes in Oerle 100 jaar. Ter ere van deze gelegenheid stond er een artikel hierover in de krant.
Pastoor Swerts, nog maar pas in Oerle aangesteld, had zich er bij bisschop Zwijsen, de stichter van de congregatie van de Zusters van Liefde van Tilburg, sterk voor gemaakt dat zij er een klooster zouden vestigen. En met succes.
Beeldend beschrijft de verslaggever de komst van de eerste drie nonnen, die kwartier kwamen maken: “Enkele dagen na Kerstmis 1854 reed een Brabantse huifkar over de hard bevroren weg van Tilburg naar het Kempense dorpje Oerle. Dicht tegen elkaar, teneinde elkander te warmen, zaten daarin drie Zusters van Liefde. De weg was lang en werd hobbeliger naarmate de kar Oirschot verder voorbij was. Maar noch de koude, noch het ongemak van de lange rit kon het blij verlangen der nonnen naar haar nieuw tehuis temperen. Met haar drieën vormden zij een pionierstersgroepje, dat in het afgelegen Oerle het voorbereidende werk ging verrichten voor de stichting van een nieuw klooster. Dat was op 29 December 1854.”
De pastorie werd ingericht als klooster, het koetshuis als school. De pastoor week uit naar een nieuwe pastorie. De eerste overste, moeder Chioma, arriveerde op 11 april 1855, waarmee het klooster officieel van start ging.
Een vetpot was het aanvankelijk niet: “De eerste nonnen moesten leven van het schamele schoolgeld, dat de kinderen uit Oerle en omliggende dorpjes meebrachten als vergoeding voor het onderricht (…)”, schreef de verslaggever honderd jaar later. Pastoor Swerts vreesde daarom voor het voortbestaan van het Oerlese klooster. Hij kwam met het plan er een pensionaat aan te verbinden en bracht op 16 juli 1855 ook meteen de eerste “pensionnaire” aan.
“Dit initiatief is de redding van het gesticht geworden,” volgens de journalist, “Weldra kwamen er meer pensionnaires en dat betekende de geleidelijke uitbouw van de oude pastorie tot een klooster, pensionaat en school, tot een instelling, welke op de dag van vandaag zich in een uitstekende reputatie mag verheugen. De zusters – er zijn er nu 28 – beschikken thans over een school voor lager onderwijs, een Ulo-school, een VGLO-school en een Fröbelschool.”
Toch was toen het einde van de glorietijd al nabij. Het pensionaat is rond 1968 opgeheven.
