Drie dagen moet hij erover nadenken of ie nou wel of niet pastoor van Beugen wil worden. Lambertus Henricus Antonius van der Steen is kapelaan in Oss als hij in 1970 een belletje van het bisdom krijgt met die vraag. Hij gaat praten met oud-deken Haarhuis van Boxmeer en zegt ja. En krijgt daar geen spijt van.
Maar in het begin is het even wennen, blikt mevrouw Hillenaar (de vrouw van de Beugense burgemeester) terug in 1980. “Wij hebben u als jonge kapelaan in Deurne leren kennen en toen was u al zo bescheiden dat u het doel van uw eerste huisbezoek - in die tijd om een bijdrage vragen voor eigen onderhoud – niet over uw lippen kon krijgen. Gelukkig hoorden wij later van dit gebruik en konden wij daarop aansluiten.”
Weinig franje, direct op de man af, zo omschrijft De Gelderlander de pastoor tijdens zijn zilveren priesterfeest in 1980. Beugen is op zijn maat gesneden. Van 1981 tot 1991 komt daar de post Rijkevoort bij. Totdat kerkgangers in Rijkevoort weer op Beugen zijn aangewezen. Van der Steen mag zich hierdoor de laatste eigen pastoor van Rijkevoort noemen.
De pastoor houdt het oude in ere en weet de jongeren te vatten. “Het kerkbezoek is teruggelopen, maar het is nu bewust komen. Niet meer omwille van de buurman of de ouders. Het geloof is gebleven, maar de beleving is anders. En dat is wennen”, zegt Van der Steen.
“Als je me vraagt hoe het hier bevalt: ik zie geen enkele reden om te vertrekken. De contacten met de mensen verlopen soepel, niet geforceerd, ze weten de pastorie te staan en ook ik weet ze gelijk te vinden. Als belangrijkste taak zie ik het oprapen van wat een ander laat liggen. Met alle respect voor alle mogelijke werkers en -logen, mijns inziens wordt er toch teveel volgens het boekje gewerkt. Ik vind dat men de parochianen nog meer als mens moet benaderen, vroeger noemden ze het zielenheil.”
Van der Steen krijgt in 2005 de Bronzen Bok voor zijn lange en gewaardeerde staat van dienst, omdat hij dan nog steeds pastoor van Beugen is. Een reden om weg te gaan is nooit gekomen.
