Op zondag 17 juli 1892, ’s avonds om acht uur, liep veldwachter Althuizen in de Boekelse Broekvelden. Over de openbare weg naderden drie mannen, van wie er twee een geweer droegen. Toen ze de veldwachter zagen, nam één man onmiddellijk de benen.
Hij rende de Binnenvelden in. De twee achterblijvers bleken vader en zoon Willems, Antoon en Adriaan. Antoon droeg een geweer, ingepakt en - zo bleek na inspectie door de veldwachter - niet geladen.
De veldwachter liep verder, maar vader en zoon liepen nog zo'n 200 meter achter hem aan, terwijl de jonge Adriaan tegen hem begon te schelden en te dreigen: “Wat doet gij hier, vlegel, deugniet, schurk? Gaat niet het Goor in, want anders komt ge er niet levend meer uit.”
Adriaan probeerde hiermee de veldwachter zo agressief tot een knokpartijtje uit te dagen, dat deze zich genoodzaakt zag zelfs zijn revolver te trekken. Vader Antoon probeerde nu te sussen en haalde zijn zoon uiteindelijk over om terug te gaan, onder het zeggen van “gij zult mij toch niet ongelukkig maken?”
Na dit benauwde moment kon veldwachter Althuizen alleen maar concluderen: die Adriaan Willems is een gevaarlijke kerel, die al vaker vanwege verzet tegen de politie is veroordeeld.
