Wat een zondagskind is weten de meeste mensen wel: een kind dat voor het geluk geboren is. Een oorlogskind heeft echter minder geluk. In mei 1940 brak de oorlog uit. De Duitsers wilden Nederland in korte tijd op de knieën dwingen. Daarom werd Rotterdam zwaar gebombardeerd. De ellende die dit voor de bevolking van deze stad met zich meebracht was niet te overzien. Met name kinderen hadden het zwaar te verduren.
Het Rode Kruis en de kerken hadden daarom hulpacties voor hen op touw gezet: ze werden ondergebracht bij gastgezinnen, veelal op de dorpen.
Ook in Cromvoirt logeerden verschillende oorlogskinderen. In het begin was dat natuurlijk wennen. Wennen aan twee kanten. Voor het stadskind uit het grote Rotterdam, dat van de ene op de andere dag in een boerengat als Cromvoirt terechtkwam. En voor de Crommertse mensen, die begaan waren met hun lot, maar vreemd waren met de stadse en Hollandse mentaliteit en niet begrepen hoe iemand bang kon zijn voor koeien en paarden.
De bedoeling was dat ze vier of zes weken kwamen, maar vaak bleven ze jarenlang en gingen in Cromvoirt naar school. Thuis in Rotterdam bleef het namelijk slecht. Tussendoor gingen ze wel eens naar huis, maar daar was in de regel weinig te eten.
Een van deze kinderen was Anny. Ze kwam als ongeveer 12-jarig meisje in Cromvoirt en bleef er een aantal jaren, ook nog na de oorlog. Toen ze wat ouder werd, bouwde ze, mede dank zij haar knappe uiterlijk, in Cromvoirt onder de jongens een flinke schare fans op. De schilder Tom Slager, die toen in Cromvoirt woonde, had haar graag willen portretteren, maar haar gastouders hielden hem uit bezorgdheid toch maar op afstand…
Heeft iemand nog een aanvulling op dit verhaal van mevrouw Witlox?
