In den herd hing boven de gangdeur een geel geschilderd, houten kooitje met een Roosduifje, een tortelduifje. Als het duifje lachte, kregen we goei weer, als het koerde was er regen op komst. Had men last van gordelroos, huiduitslag, eczeem of jeuk, dan was het advies de duif te verzorgen, te aaien of langs het gezicht te strijken.
Onder de kooi doorlopen was soms ook al genoeg: de ziekte zou dan op de duif overgaan. Duiven zijn al bekend van schilderijen uit de zeventiende eeuw. Dan staan de kooien midden in het woonvertrek of hangen ze aan het plafond. In de tweede helft van de achttiende eeuw hangt men de kooi steeds vaker boven de deur. Verdere informatie vond ik niet over het diertje. Volgens een Bijbelse uitspraak in het boek Leviticus is men verplicht een paar tortels of jonge duiven te offeren. Bij de opdracht van Jezus in de Tempel met Maria Lichtmis (2 februari) gebeurde dat ook. Vroeger was dat een zondag. We lieten dan enkele druppels kaarsvet van de gewijde kaarsen die we uit de kerk hadden meegebracht, op het hoofd en/of het voeteinde van het ledikant vallen. De foto laat zien waar thuis, boven de gangdeur, het kooitje opgehangen was. Het vertrek is nu verkleind met een tussenwand. Als het in den herd te warm was voor mens en dier, werd er buiten gehuisd. Het kooitje werd dan opgehangen tegen de gevel van het Werkhuis, van boven afgeschermd. Het kooitje was aan de binnenzijde wit geschilderd, de voorzijde voorzien van gaas, aan de linkerkant het voederbakje, aan de bovenzijde afgedekt met een glasplaatje, zodat je kon zijn hoe ver het nog gevuld was.
Rechts hing het glazen drinkflesje, er was een lade aangebracht, bestrooid met geel zand waarop de uitwerpselen vielen. Het duifje werd nooit uit het kooitje gehaald. In de jaren dat het Roosduifje aanwezig was, is er nooit gordelroos voorgekomen en tegelijk hadden we een klinkende weerprofeet.