Mijn naam is Ann Stanneveld en ik ben geboren in de psychiatrische inrichting Vrederust te Bergen op Zoom, op 18 februari 1953. Mijn moeder was daar patiënte en de psychiater vond het verstandig dat een baby bij de moeder bleef. Dat is minder bijzonder dan het misschien wel klinkt, het gebeurde vaker, zowel op Vrederust als in andere inrichtingen.
Mijn moeder kon natuurlijk niet de hele verzorging van mij op zich nemen. Gelukkig waren er ook nog zuster Knöps en zuster Van der Linde, respectievelijk het hoofd en het waarnemend hoofd van paviljoen 4 waar mijn moeder verbleef. Mijn moeder werd vanzelfsprekend zoveel mogelijk bij mijn opvoeding betrokken. Intussen waren er nog meer dames die het leuk vonden (en het ook konden) om zo’n beetje als kindermeisje op te treden. De belangrijkste van hen was Rietje Wagenaar-van Riet, die heel veel met me gewandeld heeft en me eindeloos heeft voorgelezen en met me gespeeld. Nu ik zestig wordt, wil ik graag een boek schrijven over mijn jeugd op Vrederust. Niet de officiële geschiedenis met de officiële gebeurtenissen. Dat is al gedaan door J.J.A.M. Gorisse in het boek Van idealen en mensenwerk : Vrederust 1904-1997 (al is er nog best wel wat aan te merken op dat boek). Ik denk meer aan het verhaal van een psychiatrisch ziekenhuis in persoonlijke verhalen en foto’s van het personeel. Ik hoop dan ook dat er nog mensen zijn die mij een verhaal of verhalen willen leveren. Of dat lukt, weet ik niet, want veel mensen zijn al ver op leeftijd en het neemt veel meer tijd dan ik in mijn eerste enthousiasme dacht om iedereen te spreken en foto’s te scannen. Verhalen moeten soms gecontroleerd worden met gegevens uit de archieven of de jaarverslagen. Jaarverslagen… ik dacht altijd dat dat saaie opsommingen waren van cijfertjes. Totdat ik in 2011 tien ingebonden jaarverslagen kreeg, over de jaren 1934-1943. Dat bleek zeer interessante lectuur met veel wetenswaardigheden: wie in welk paviljoen hoofd was, wat er allemaal was geschilderd, zelfs hoeveel stoelen er geschilderd waren; welke groentes er gekweekt waren en hoeveel kilo de oogst daarvan bedroeg; hoeveel varkens er waren en hoeveel er geslacht waren en zo ook wat betreft de koeien; natuurlijk ook hoeveel melk die gegeven hadden. Er waren zelfs voorbeelden van de menu’s die geserveerd werden. (Kan iemand mij vertellen wat suikerkool is?) Via de website van het BHIC kan ik de komende tijd wat stukjes laten zien die ik heb geschreven aan de hand van mijn eigen foto’s en die van tante Nel (zuster Knöps) en tante Linde (zuster Van de Linde) en uit mijn eigen herinneringen en hun verhalen van vroeger. Ik hoop dat mensen die dit lezen en ooit op Vrederust gewerkt hebben, geïnspireerd raken en ook hun verhaal zullen vertellen.
