Mijn opa, Willem van de Camp, was van 1904 tot 1920 bakker in de Kerkstraat (B127 en B165) in Zeeland. Hij was in 1904 getrouwd met Jacoba Poos, molenaarsdochter uit Reek. In 1920 verhuisde de familie naar de Veestraat 14 in Tilburg. Daar is de eerste foto gemaakt, met hun twee jongste zonen Gerrit en Ben. Ook de andere foto is gemaakt in Tiburg, tijdens de kermis van 1920, waarvoor ze peperkoeken bakten.
Over hem ging het verhaal dat hij een bijzondere gave had. Zijn kinderen vertelden dat hij bij hoofdpijn of blauwe plekken 3 kruisjes over de pijnlijke plek blies, waarna de pijn weg was. Op zich is dat niet zo opzienbarend: ik denk dat er meer vaders en moeders waren die dat konden. Maar een ander verhaal is dat er op een avond een paard in paniek een sloot was ingerend. Ondanks de hulp van een aantal boeren, slaagde men er niet in het dier uit de sloot te bevrijden, terwijl die niet eens zo diep was. De paniek werd steeds groter en ten einde raad werd Willem van de Camp erbij gehaald. Die ging heel rustig naar het paard toe en begon zachtjes te praten. Terwijl Willem steeds dichterbij kwam, kalmeerde het paard zienderogen. Tenslotte was Willem zo dicht bij het paard dat hij al pratende de touwen kon pakken, waarna het paard zichzelf ongedeerd met een paar ferme sprongen uit de sloot kon bevrijden.
V.l.n.r.: Corrie (geb. in Zeeland, 12-3-1912); Willem (geb. in Herpen, 11-11-1875); Truus (geb. in Zeeland, 18-8-1910); Gerrit (geb. in Zeeland, 11-3-1914); Ben (geb. in Zeeland, 28-2-1916); en Jacoba Poos (geb. in Reek, 3-5-1879).
De ouders van Willem: Johannes van de Camp (*28-08-1840 in Herpen) en Geertruda van Mook (*19-02-1845).