Op dinsdag 16 april 1946 is er in Heesch iets bijzonders aan de hand. In de Kerkstraat, dan nog Reindersteeg genoemd, zal de eerste schop in de grond worden gestoken voor de bouw van de eerste tien woningwetwoningen van Nederland. Let wel, de eerste tien van in totaal 10.000 woningen, waarvan er alleen al in Brabant 2.300 zullen verrijzen. Tientallen dorpelingen van jong tot oud zijn er getuige van, wanneer Ir. J. Bolsius, inspecteur van de volksgezondheid in Noord-Brabant, de schop ter hand neemt. Waarnemend burgemeester Van Hulst kijkt tevreden toe, hoewel de Commissaris van de Koningin verhinderd is en op het allerlaatste moment heeft afgezegd.
Tienduizend lijkt veel, maar als gevolg van de oorlogsschade is er in Nederland een tekort ontstaan van zo’n 200 tot 250.000 woningen. Het Rijk is vastbesloten de nijpende woningnood fors aan te pakken.
De productie moet omhoog: van 10.000 in 1946 tot uiteindelijk 70.000 woningen per jaar, zodat de achterstand in tien jaar kan worden ingelopen.
Geen wonder dat in april 1946 landelijk een verplichte registratie van bouwvakkers plaatsvindt: alle hens moet aan dek! In Heesch zijn ze er blij mee, want tijdens de veldslag tussen Duitsers en geallieerden eind september 1944 zijn zo’n 120 huizen verwoest. Dat is veel voor een dorp van nog geen 4.000 inwoners, van wie er dus een kwart dakloos is. Al in 1945 worden er her en der noodwoningen gebouwd, maar sommige gezinnen moeten genoegen nemen met een barak. Een daarvan is de zogenoemde Engelse barak, naast de Marechausseekazerne (nu Restaurant Wolters). Daar passen net twee gezinnen in, aanvankelijk nog zonder elektriciteit. Ofschoon bedoeld voor ’n paar jaar, blijft de barak nog tot december 1955 bewoond. Zo hoog is dus de nood in Heesch!
De eerste van de tien woningen in de Kerkstraat worden op donderdag 3 oktober 1946 officieel in gebruik genomen. De directeur-generaal voor de Volkshuisvesting, Van der Meer, komt daarvoor speciaal vanuit Den Haag naar Heesch. Voor nog geen 100.000 gulden wordt de gemeente eigenaar van het complex. De bewoners huren aanvankelijk hun woning van de gemeente, maar al in 1954 kunnen zij eigenaar worden, tegen gunstige voorwaarden. Zes van de tien gezinnen stemmen meteen toe. De tien woningen staan er nog steeds!
Dit verhaal verscheen eerder in Brabants Dagblad
