Wie Lith binnenkomt, ziet aan de kant van de weg een bord met een snoek erop. En wie zich jarenlang verdienstelijk heeft gemaakt voor de Lithse gemeenschap, maakt een redelijke kans op een Lithse Snoek. Aan de Lithsedijk is zelfs een pleintje met een beeld van een snoek; in de volksmond wordt het dan ook Snoekpleintje genoemd. Hoe zit dat met die snoek?
Overal waar vissers na gedane arbeid aan een pilsje zitten, worden verhalen verteld. Naarmate de avond vordert, worden de tongen losser en de vissen groter. Antoon Coolen heeft één van die vissersverhalen verwerkt in zijn roman ‘Dorp aan de rivier’:
Ooit zwom er een reusachtige snoek in een Lithse wiel, binnendijks. Het beest kreeg de mooie naam Moira, die nu nog steeds prijkt op een horecagelegenheid aan het Lithse Marktveld.
Moira is Grieks voor ‘lot’ of zelfs ‘noodlot’. Dat leek wel te gelden voor de drie mannen die samen in een roeibootje het wiel opvoeren om de snoek te verschalken. Het beest maakte een reuzensprong en zwiepte met zijn staart het bootje aan splinters. Wonder boven wonder bracht het drietal het er levend af.
Een tijd later besloot men het wiel te dempen. Blijkbaar had de snoek er lucht van gekregen, want toen de werkzaamheden waren begonnen, sprong hij opnieuw uit het water. Ditmaal nog veel hoger, de Maasdijk over, en met een enorme plons kwam hij in de Maas terecht.
Niemand heeft hem daarna ooit meer gezien.