De Sint-Jan de Doperkerk aan de Markt in hartje Roosendaal herbergt nog een stukje van de vroegste geschiedenis van de stad. Als je goed kijkt, zie je het ook: bij de negentiende-eeuwse waterstaatskerk staat een middeleeuwse toren.
In de torenmuren van de Sint-Jan zijn bouwsporen aanwezig van de voorganger van de waterstaatskerk: een gotische kerk die van de veertiende of vijftiende eeuw dateerde. Van 1648 tot de Franse Tijd was deze in gebruik bij de protestantse gemeenschap, maar ze raakte in verval, omdat er maar weinig protestanten waren. Jammer genoeg is er geen afbeelding bekend van deze kerk.
De waterstaatskerk werd in 1839 ingewijd en in 1962 gerestaureerd. Tot 1971 waren de pastoors steeds norbertijnen uit het Belgische Tongerlo.
Sinds 2003 is de Sint-Janskerk niet meer als gebedshuis in gebruik. Het gebouw functioneert sinds 2007 als cultureel centrum. Dus op Tweede Kerstdag kunt u er niet meer naar de mis, maar wel naar de Sunday Lounge en met Oudjaar is er in plaats van de pastoor en het kerkkoor St. Jan Live NYE The Ice Edition met (in 2010) ‘de zeer veelzijdige top band STOOT!’
Tot zover “de stenen”. De bezieling van een parochie moet natuurlijk komen van de pastoor en zijn kapelaans. Wie herinnert zich nog pastoor A.A. Romme, een pater die behoorde tot de Orde van Norbertijnen. Hij was geboren in 1900 en in 1939 aan de slag gegaan in de parochie. Lange tijd heeft hij daar de heilige mis verzorgd, ook in de jaren zestig nog.
In de jaren vijftig kreeg Romme ondersteuning van de kapelaans Fr. Vermeulen, A.J.P. Raaijmakers en J. Schmeitz. Misschien dat hun namen je nog bekend in de oren klinken.
Hiernaast zien we pastoor Romme aan het werk. Hij vervult een van de vaste pastorale taken: het inzegenen van gebouwen, sportvelden, auto's, vee, enzovoorts.
Wij zijn benieuwd naar je herinneringen aan deze en andere zielzorgers van de Sint-Janskerk. Je kunt ze hieronder met ons delen!
Lya van Dorst stuurde ons twee foto's van het interrieur van de Sint-Janskerk, een van het begin van de vorige eeuw en een uit 1978. Bedankt daarvoor, Lya!
