Ook na 1800 waren er hier en daar nog schuurkerken in Noord-Brabant. Vóór die tijd waren dit katholieke kerken die oogluikend werden toegestaan. Na die tijd hadden katholieken geen reden meer om zich als achtergestelde groep te verbergen in schuren. Tenzij er geen geld was, zoals in Raamsdonksveer.
In 1843 werd Raamsdonksveer eindelijk een zelfstandige parochie. Maar voorlopig was er nog geen geld voor een kerk. Daarom verkocht de weduwe Van Son haar huis met schuur aan de nieuwe parochie. Het huis werd pastorie, de schuur kerk.
Pas in 1862 kon worden begonnen met de bouw van een echte kerk. Het werd een fraai neogotisch gebouw van de befaamde architect Weber. In 1893 werd de kerk uitgebreid om het groeiend aantal kerkgangers te kunnen herbergen. Nu had Raamsdonksveer in plaats van een schuur de meest imposante kerk in de wijde omgeving.
Op 31 oktober 1944 bliezen Duitse troepen de toren op en verwoestten daarmee de hele kerk. Van het puin bouwden de inwoners van ’t Veer een noodkerk. Pas in 1957 werd de nieuwe kerk in gebruik genomen. Hierin kreeg het oude Mariabeeld, dat als door een wonder gespaard was gebleven, een voorname plaats in de kerk.
Reageer hieronder en deel je herinneringen aan de kerk, het leven in de parochie en de geestelijken van vroeger - zoals aan pastoor J. Bekkers en zijn kapelaans P.J.A. van Luyck en P.G.J.M. van Velthoven uit de jaren vijftig, of aan pastoor A.J.B.M. Douenberg uit de jaren zestig.
Foto's
De O.L.V.-Hemelvaartkerk in Raamsdonksveer (foto: L.M. Tangel, 1999. Bron: Collectie Rijksdienst Cultureel Erfgoed, nr. 330.111)
P.J.A. van Luyck, kapelaan van de Hemelvaartkerk in de jaren vijftig (bron: collectie Katholiek Documentatie Centrum)