De laatste particuliere eigenaar van de Empelse eendenkooi was Willem A. Godschalx. Hij kocht de kooi in 1932. Als knecht had hij Jo Reuser in dienst. Jo was geen kooiker, maar wist wél alles van het vak. Hoe kan het ook anders als telg uit het bekendste kooikersgeslacht in Noord-Brabant.
Veel Reusers zijn kooiker, al dan niet als eigenaar van een kooi, zoals Marius Reuser en zijn zoon Piet, die de Marense Kooi in eigendom hadden. Er is nog steeds een familie Reuser eigenaar van een eendenkooi, namelijk de Reuserkooi in de Biesbosch.
Willem Godschalx heeft de Empelse Kooi als een goed renderende kooi in bedrijf gehouden tot in de Tweede Wereldoorlog. Door de verbetering in de waterhuishouding in de polder lopen op een gegeven moment echter de landerijen in de winter niet meer onder. Als dan ook nog de bomen rond de kooi doorschieten, raakt de kooiplas niet opvallend genoeg meer voor overvliegende eenden.
Godschalx vond daar het volgende op: er lag een stuk bedijkt land in de buurt van de kooi. Dat werd in de winter onder water gezet, waardoor het in de nacht goed schitterde. De staleenden vertrokken in de avond naar dit stuk water om te fourageren, en als ze de volgende ochtend terugkwamen brachten ze wilde eenden mee.
Het einde komt, als Godschalx in 1944 de kooi niet meer voor een nieuwe periode van vijf jaar registreert, waardoor het kooirecht verloopt. Na de oorlog raakt de kooi dan ook helemaal in verval. De vogelstand daarentegen tiert welig. Men inventariseert in de jaren ‘50 talloze broedvogelsoorten. Het is in 1956 reden voor Staatsbosbeheer om de kooi te verwerven en te herstellen. De kooi is dan van bestaansmiddel natuurgebied geworden.
